Róże Żywego Różańca

Róże Żywego Różańca w parafii

Biskupice:

I Róża Niewiast pw. Matki Bożej Fatimskiej

II Róża Niewiast pw. Matki Bożej Wniebowziętej

III Róża Niewiast pw. Matki Bożej Szkaplerznej

I Róża męska pw. Świętego Michała Archanioła

Zabłocie:

I Róża Niewiast pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy

II Róża Niewiast pw. Matki Bożej Różańcowej

Trąbki :

I Róża Niewiast pw. Św. Anny

II Róża Niewiast pw. Najświętszej Maryi Niepokalanie Poczętej

I Róża męska bł. Narcyza Turchana

Darczyce:

I Róża Niewiast pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny

Przebieczany:

I Róża Niewiast pw. św. Królowej Jadwigi

II Róża Niewiast pw.Matki Bożej Królowej Polski

III Róża Niewiast pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny

IV Róża Niewiast pw. Matki Bożej Częstochowskiej

V Róża Niewiast pw. Św. Rity

VI Róża Niewiast pw. Św. Siostry Faustyny

I Róża Mężczyzn pw. Bł. Jana Pawła II

II Róża Mężczyzn pw. św. Józefa

Szczygłów:

I Róża Niewiast pw. Matki Bożej Ostrobramskiej

Sułów:

I Róża Niewiast pw. Matki Bożej Łaskawej

II Róża Niewiast pw. Matki Bożej Saletyńskiej

 

INTENCJE APOSTOLSTWA MODLITWY NA ROK 2017

Styczeń

  • Intencja ewangelizacyjna: Aby wszyscy chrześcijanie, dochowując wierności nauczaniu Pana, angażowali się, przez modlitwę i miłość braterską, na rzecz przywrócenia pełnej jedności kościelnej i współpracowali, mierząc się z aktualnymi wyzwaniami stojącymi przed ludzkością.

Luty

  • Intencja ogólna: Aby ludzie przeżywający próby, zwłaszcza ubodzy, uchodźcy i spychani na margines, spotykali się z przyjęciem i znajdowali wsparcie w naszych wspólnotach.

Marzec

  • Intencja ewangelizacyjna: Aby prześladowani chrześcijanie doświadczyli wsparcia całego Kościoła przez modlitwę i w postaci pomocy materialnej.

Kwiecień

  • Intencja ogólna: Aby młodzież umiała wielkodusznie odpowiadać na swoje powołanie, rozważając poważnie również możliwość poświęcenia się Panu w kapłaństwie lub w życiu konsekrowanym.

Maj

  • Intencja ewangelizacyjna: Aby chrześcijanie w Afryce dawali profetyczne świadectwo pojednania, sprawiedliwości i pokoju, naśladując Jezusa miłosiernego.

Czerwiec

  • Intencja ogólna: Aby odpowiedzialni za narody zdecydowanie dokładali starań, by położyć kres handlowi bronią, który jest przyczyną wielu niewinnych ofiar.

    Lipiec

  • Intencja ewangelizacyjna: Aby nasi bracia, którzy oddalili się od wiary, mogli, również za sprawą naszej modlitwy i ewangelicznego świadectwa, odkryć na nowo bliskość miłosiernego Pana i piękno życia chrześcijańskiego.

Sierpień

  • Intencja ogólna: Aby artyści naszych czasów poprzez dzieła swojego geniuszu pomagali wszystkim odkrywać piękno świata stworzonego.

Wrzesień

  • Intencja ewangelizacyjna: Aby nasze parafie, ożywiane duchem misyjnym, były miejscami, gdzie przekazuje się wiarę i daje świadectwo miłości.

Październik

  • Intencja ogólna: Aby w świecie pracy wszystkim były zagwarantowane poszanowanie i ochrona praw, a bezrobotnym została dana możliwość przyczyniania się do tworzenia wspólnego dobra.

Listopad

  • Intencja ewangelizacyjna: Aby chrześcijanie w Azji, dając świadectwo Ewangelii swoimi słowami i czynami, przyczyniali się do dialogu, pokoju i wzajemnego zrozumienia, zwłaszcza z wyznawcami innych religii.

Grudzień

  • Intencja ogólna: Aby osoby starsze, wspierane przez rodziny i przez wspólnoty chrześcijańskie, współpracowały, wykorzystując mądrość i doświadczenie, w przekazywaniu wiary i wychowywaniu nowych pokoleń.

Róże Żywego Różańca

Odmawiajcie tę modlitwę z gorliwością i prostotą, aby zaczerpnąć radości ze spełnionych obowiązków, siły do stawiania czoła wobec nieuniknionych trudności, jakimi jest przepełnione życie ludzkie, odwagi na każdy dzień kontemplacji przyszłej chwały, obiecanej przez Boga swoim wiernym sługom”.

Jan Paweł II, 1983 r.

Różaniec święty jako dar miłości

Nazwa „różaniec” wywodzi się ze średniowiecza. W ówczesnej mentalności świat stworzony traktowano jako księgę o Panu Bogu, a w przyrodzie dopatrywano się rzeczywistości duchowych. Szczególną rolę pełniły kwiaty, które symbolizowały różne cechy. Modlitwy traktowane były jako duchowe kwiaty, a odmawianie różańca porównywano z dawaniem Matce Boskiej róż. Dlatego modlitwę tę nazywano wieńcem z róż, czyli różańcem.

Za ojca różańca świętego uważa się św. Dominika, któremu miała objawić się Matka Najświętsza i przykazać rozpowszechnianie tej modlitwy na całym świecie. Tamten różaniec nie przypominał jednak dzisiejszego. Ostateczny kształt modlitwy różańcowej ustalił się w XV w. dzięki dominikaninowi Alanusowi a la Roche (1428-1475). Ustalił on liczbę 150 „Zdrowaś Maryjo” na wzór 150 psalmów, które podzielił na dziesiątki poprzeplatane modlitwą „Ojcze nasz”. Dla rozpowszechnienia tej modlitwy założył pierwsze bractwo różańcowe.

Modlitwa różańcowa szybko zyskała aprobatę Kościoła i była traktowana jako oręż przeciw wrogom wiary. Kiedy w dniu 7 października 1571 r., w okolicach Lepanto, starły się siły najeźdźców muzułmańskich z flotą chrześcijańską, a od rezultatu tej bitwy zależała wolność Europy, papież Pius V wezwał wszystkich katolików do modlitwy różańcowej. Po zaciętej, trwającej wiele godzin bitwie, zwycięstwo chrześcijanom przyniosła niespodziewana zmiana wiatru, który uniemożliwił manewry wojskom tureckim. Pius V uczynił 7 października dniem Matki Bożej Różańcowej. Papież Klemens XI, po zwycięstwie nad Turkami pod Belgradem, w roku 1716 rozszerzył to święto na cały Kościół, a w roku 1885 papież Leon XIII polecił odmawiać różaniec przez cały październik i wprowadził do Litanii Loretańskiej wezwanie „Królowo Różańca świętego, módl się za nami”.

W liście apostolskim „Rosarium Virginis Mariae” papież Jan Paweł II napisał „W swej prostocie i głębi pozostaje ona (modlitwa różańcowa) również w obecnym, trzecim tysiącleciu, które dopiero co się zaczęło, modlitwą o wielkim znaczeniu, przynoszącą owoce świętości. Jest ona dobrze osadzona w duchowości chrześcijaństwa, które – po dwóch tysiącach lat – nic nie straciło ze swej pierwotnej świeżości.”

Rodzina Żywego Różańca

Z powstaniem Wspólnoty Żywego Różańca wiąże się kilka wydarzeń.

Pierwszym z nich było ustanowienie przez Papieża Piusa V w 1571 r. święta Matki Bożej od Różańca, z poleceniem obchodzenia go na pamiątkę zwycięstwa pod Lepanto oraz ku czci Błogosławionej Dziewicy, każdego roku w dniu 7 października.

W roku 1825 we Francji w Lyonie, Paulina Jaricot założyła Stowarzyszenie Żywego Różańca, które wkrótce stało się popularne w całej Francji. Wkrótce Papież Leon XII w 1827 r. pobłogosławił to dzieło, a Papież Grzegorz XVI wydał dokument zatwierdzające Stowarzyszenie Żywego Różańca. W roku 1883 natomiast Papież Leon XIII ustanowił w całym Kościele październikowe nabożeństwo różańcowe.

Rodzina Żywego Różańca jest wspólnotą której głównym zadaniem jest codzienna modlitwa w wyznaczonej na każdy miesiąc intencji. W każdym objawieniu Matka Boża prosiła zawsze: „Odmawiajcie codziennie różaniec”, a w Fatimie oznajmiła, że jest „Królową Różańca Świętego”.
Rodzina Różańcowa składa się z poszczególnych Róż, którą tworzy 20 osób – każda z tych osób odmawia codziennie tylko jedną Tajemnicę Różańca. W ciągu dania jednak odmówiony zostaje przez wszystkich członków danej Róży cały różaniec.

Obowiązkiem każdego członka Żywego Różańca jest codzienne odmawianie jednego dziesiątka różańca; udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych; częste przystępowanie do sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych; rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską (każdy w miarę swoich możliwości; pomoc w Parafii, ofiarowanie cierpienia); odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór świętych; udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modlitwach za spokój jego duszy (w wielu Parafiach jest piękny zwyczaj zamawiania Mszy św. za zmarłego przez pozostałych członków danej Róży).

Działalnością apostolską jest także zachęcanie przez członków Żywego Różańca innych osób, by przystąpiły do wspólnoty i podjęły wynikające z tego uczestnictwa zobowiązania.

Z przynależnością do Żywego Różańca związany jest przywilej zyskiwania odpustu zupełnego (na mocy specjalnego indultu Stolicy Apostolskiej z dnia 25 października 1967 r.) aż osiem dni w ciągu roku. Mianowicie w dniu przyjęcia danego członka do Żywego Różańca (czyli w rocznice) oraz w następujące święta: Narodzenia Pańskiego, Zmartwychwstania Pańskiego, Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny (25 marca), Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (15 sierpnia), Królowej Różańca Świętego (7 października), Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 grudnia), Ofiarowania Pańskiego (Matki Boskiej Gromnicznej – 2 lutego). Odpust ten można zyskać pod zwykłymi warunkami czyli przystąpić w danym dniu do Komunii św. i pomodlić się w intencjach Papieża.

Na czele każdej Róży stoi zelator, który:

  1. sprawdza obecność członków Żywego Różańca na nabożeństwie;
  2. dostarcza tajemnicę z intencją modlitewną nieobecnym;
  3. zachęca członków do gorliwej działalności apostolskiej, zwłaszcza wśród chorych i ubogich;
  4. odwiedza chorych członków i otacza ich troską;
  5. czuwa by Róża posiadała pełny skład czyli 20 osób (jest to jedno z ważniejszych obowiązków zelatora);
  6. pilnuje, aby Róża wypełniała zlecone sobie zadania apostolskie;
  7. utrzymuje stałą łączność miedzy Różą a Księdzem Proboszczem.

„Dajcie mi milion ludzi odmawiających różaniec, a odmienię świat, odmienię serce człowieka.”
Papież Pius XII

TAJEMNICE RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO

I. Tajemnice radosne (odmawia się w poniedziałki i soboty)
Zwiastowanie NMP
Nawiedzenie św. Elżbiety
Narodzenie Jezusa
Ofiarowanie w świątyni
Znalezienie Jezusa w świątyni

II. Tajemnice światła (odmawia się we czwartki)
Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
Objawienie siebie na weselu w Kanie Galilejskiej
Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia
Przemienienie na Górze Tabor
Ustanowienie Eucharystii

III. Tajemnice Bolesne (odmawia się we wtorki i piątki)
Modlitwa w Ogrójcu
Biczowanie
Cierniem ukoronowanie
Droga Krzyżowa
Śmierć na Krzyżu

IV. Tajemnice chwalebne (odmawia się w środy i niedziele)
Zmartwychwstanie Jezusa
Wniebowstąpienie
Zesłanie Ducha Świętego
Wniebowzięcie Maryi
Ukoronowanie Matki Bożej na królową nieba i ziemi